Mede namens John-John en Marianne wil ik het volgende zeggen.

Al jaren hebben wij allemaal rekening gehouden met de komst van deze dag.

Het zou er een keer van komen, hoeveel kan iemand hebben? Maar dat maakt dit afscheid niets minder pijnlijk.

Ik denk dat ik niemand hier hoef te vertellen wat een bijzondere en inspirerende man John was.

Zo vaak heb ik mij verwonderd, en ik denk eigenlijk wij allemaal, hoe hij de medogenloze klappen die zijn lichaam keer op keer kreeg uitgedeeld, incasseerde en vervolgens geestelijk en zo goed als mogelijk lichamelijk er steeds weer bovenop kon komen...

Dat kon alleen dankzij zijn enorme hart en zijn ongekende liefde voor en van Wil, zijn gezin, familie en vrienden..

John hield van de Antillen. Pratende over Curaçao of Aruba sloot hij vaak zijn ogen en je zag dat hij de Caraïbische zon en zee zijn huid voelde prikkelen, ook al was het buiten grauw, koud en nat... Hij hield van de Antilliaanse muziek...

Ik zou graag een favoriet van John willen delen met jullie. Een simpel maar tijdloos mooi lied. Het is Papiaments, maar de tekst luidt vertaald als volgt:

De tijd is aangebroken om afscheid te nemen
De tijd is aangebroken om vaarwel te zeggen

Ik wil niet denken aan de eenzaamheid die volgt ver bij jou vandaan

In mijn gedachten zullen we altijd samen zijn en geeft het mij de hoop ooit weer verenigd te worden.

Ga maar rustig, ween niet meer

God zal je begeleiden en tot ziens.

Lieve John, rust zacht, wij zullen jou intens missen...
(download de muziek)

In de afgelopen dagen hebben we moeten zoeken naar mooie foto’s van jou.
Ik dacht dat dit een opgave zou zijn, omdat je zo vaak ziek was.
Maar van de 150 foto’s die er bekeken zijn, waren er 149 waar je op lachte.
Waar je intens genoot van dat moment.

Zo ging het ook met mijn gedachten.
Ik verwachte veel te moeten denken aan alle narigheid die je hebt moeten doorstaan.
Maar als ik aan jou denk, voel ik alleen warmte en liefde.
Ik voel je arm om me heen en hoe je mijn hand vastpakte, als ik het moeilijk had.
Je kon wijze woorden spreken...
dat ik mijn hoofd moest gebruiken en juiste beslissingen moest nemen.
Maar daarnaast zei je ook altijd dat ik vooral mijn hart moest volgen.
‘Wordt gelukkig... als jij gelukkig bent, ben ik het ook’.

En zo vaak heb je mij verbaasd, met jouw keuzes.
Waar ik had verwacht dat je zou zeggen; ‘nu is het genoeg’...
nam je toch weer het besluit om te behandelen.
Je vocht voor de kans dat je nog mooie momenten zou meemaken.
Je ging er weer voor en dan kon ik alleen maar voelen, hoe graag je bij ons wilde zijn.
En daarbij voelde ik me enorm geliefd door jou.
Je gaf zoveel liefde.

En vele warme herinneringen komen naar boven.
Niemand zal vergeten hoe je hield van dansen.
Of dat je zo kon lachen om een mop die eigenlijk niet door de beugel kon.
Dat je bij de eerste Hollandse zonnestraal al meteen in je tuintje te vinden was.
Of dat je kleine Ambertje moest voorlezen en het niet erg vond dat ze met het 6de boekje aan kwam lopen.

De mooiste herinneringen voor mij zijn die van Aruba.
Je kocht een zeilboot met oom Theo en jullie kwamen er op het strand achter, dat je beiden niet kon zeilen.
Ik zie je nog met een barkruk staan tussen Barry en Tiger in, als ze weer eens begonnen te vechten. En ik vergeet nooit, hoe je zo heerlijk kon slapen in een hangmat.

Maar de allermooiste herinnering komt steeds terug.
Jij, liggend met je ellebogen in het zand en je benen in de branding.
Ik wilde naast je liggen, maar de zee duwde me alle kanten op.
En dan moest jij lachen.

Daar pap, daar moet je op me wachten. Samen met Jennifer.
Ik zie het al helemaal voor me, hoe zij nu naast je ligt en vecht tegen de kleine golven van de branding. En jij, die dan moet lachen.
Ik kom ook weer bij jullie liggen en dan zullen we samen lachen.
Tot die tijd zal ik je missen.

Bedankt voor alle mooie herinneringen.

Ik hou van je.
Wij houden van je.